Abdulla Rahimi, vrijwilliger en coach bij Celeritas: ‘Voetbalplezier, daar begint het mee’

Bij het hek van voetbalvereniging Celeritas verwelkomt Abdulla elk kind met een enthousiaste high five. De competitie is afgelopen, maar deze wekelijkse trainingsavonden gaan tot de zomerstop door. Zodat jongens en meisjes hier gewoon voor hun plezier met voetballen bezig kunnen zijn.

Abdulla begon op zijn 11e met voetballen. (Foto: Barbara Schilperoort)

Vlak voordat de training begint, haasten bijna-laatkomers zich het hek binnen. Springen van de bagagedragers van scooters en fatbikes die hun vader of moeder besturen. Even later rennen tientallen voetballertjes hun warming-up-rondje om het veld. Vaders helpen intussen mee bij het uitzetten van pionnen en het opblazen van de ballen. Allemaal vrijwilligers. En al is Abdulla sinds een paar maanden ook een professionele coach, hij blijft zich tegelijkertijd als vrijwilliger voor de vereniging inzetten.

Zelf begon hij als 11-jarige met voetballen, bij een lokale club in Brabant, waar hij destijds met zijn ouders woonde. Met enige tussenpozen is hij altijd blijven voetballen. Tot vandaag de dag, in een vriendenteam, puur voor het plezier. Dus toen zijn eigen zoontje als vierjarige vroeg of hij ‘op voetbal’ mocht, kon hij niet anders dan toegeven. Zo stond hij als vader langs de lijn bij de wekelijkse jeugdtrainingen. En stak zijn hand op toen een trainer ouders vroeg om zich aan te melden als vrijwilliger. “Binnen drie maanden was ik trainer, deed verder allerlei klusjes, zoals de jeugdadministratie.” Hij kreeg en greep de kans om zich te verdiepen door een KNVB-opleiding als voetbaltrainer te volgen. Met zijn diploma én jarenlange ervaring ontwikkelde hij zich tot coördinator van de onderbouw. Sinds kort staat hij als Zzp’er onder de naam ‘Vrij Spel Coach’ ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Maar als prof-trainer doet hij voor Celeritas ook nog steeds allerlei vrijwilligerswerk. Net als al die andere vaders. Én moeders die – ook als trainer – in de grote meidenafdeling meedraaien.

Het beste voor álle kinderen
“Ik ben in het trainersvak gegaan om dichtbij, samen met, mijn eigen zoontje voetbalplezier te beleven. Inmiddels ben ik nauw betrokken bij een groep van 70 kinderen. Je wil het beste voor je eigen kind. Dus wil je ook het beste voor álle kinderen die je onder je hoede hebt. En dat willen dus ook de vele andere vrijwilligers-ouders die meehelpen bij de trainingen. We doen het met elkaar. Samen.” Samen is het sleutelwoord van de stichting ‘Equal Play’ waar kinderen met en zonder beperking gezamenlijk sporten. Abdulla is ook daar als trainer betrokken.

“Weet je, het begint met voetbalplezier. Als je plezier hebt in het voetballen word je vanzelf beter. Krijg je meer zelfvertrouwen, als individu en als team. Dan durf je fouten te maken, want daar leer je van. Daarom leggen we zo de nadruk op spelplezier. Dat is goed voor je ontwikkeling als kind, als mens. Wat je hier leert, neem je je leven mee. Dat probeer ik ook uit te leggen aan ouders die fanatieker zijn. Die willen dat hun kind uitblinkt, dat zijn of haar team de wedstrijd wint, hoger komt in de competitie.”

“Je kind doet het beter als het plezier heeft” benadrukt Abdulla nogmaals. “Ouders en verzorgers die contributie en sportkleren moeilijk kunnen betalen, kunnen een beroep doen op de Ooievaarspas en de Stichting Leergeld. Wij helpen met de aanvraag. Want ook hún kinderen moeten kunnen meedoen!”

Gelezen: Rodi Rijswijk